Poza BMI: Nowa era zarządzania wagą

Na początku tego roku (2025) raport Komisji ds. Diabetologii i Endokrynologii czasopisma „The Lancet” zakwestionował najpopularniejsze metody definiowania i leczenia otyłości. Te nowe, kompleksowe ramy, poparte globalnym konsensusem 75 organizacji zawodowych, wzywają do odejścia od długoletniego polegania na wskaźniku masy ciała (BMI) na rzecz bardziej zaawansowanego i naukowo uzasadnionego podejścia, wykorzystującego bardziej zaawansowaną technologię lub połączenie różnych pomiarów i obserwacji.

1. Ukryte zagrożenia związane z „prawidłową” wagą: Osoby mogą mieć „prawidłowy” wskaźnik masy ciała (BMI), a mimo to nadal zmagać się z niezdrowym poziomem nadmiaru tkanki tłuszczowej. Ten stan „otyłości metabolicznej” często pozostaje niezauważony na podstawie samego wskaźnika BMI, przez co osoby nie zdają sobie sprawy ze zwiększonego ryzyka wystąpienia różnych powikłań zdrowotnych.
2. Błędne etykietowanie muskularności: Z drugiej strony, osoby o dużej masie mięśniowej, takie jak sportowcy, często mają wyższe BMI, pomimo niskiego poziomu tkanki tłuszczowej. Kategoryzowanie takich osób jako „otyłych” na podstawie masy ciała jest nie tylko nieprecyzyjne, ale może również prowadzić do niewłaściwych porad medycznych.
3. Spektrum zdrowia w kontekście „otyłości”: Obecna definicja otyłości oparta na wskaźniku BMI nie rozróżnia osób z nadmiarem tkanki tłuszczowej, które zachowują prawidłową funkcję narządów, od osób, u których występują już objawy chorób związanych z otyłością. Ten brak stratyfikacji utrudnia lekarzom skuteczne dostosowywanie interwencji i trafne diagnozowanie chorób na poziomie indywidualnym.

1. Otyłość kliniczna: Ta kategoria odnosi się do osób, u których nadmiar tkanki tłuszczowej doprowadził już do udokumentowanej dysfunkcji narządów i rozwoju powikłań zdrowotnych związanych z otyłością. Rozpoznanie otyłości klinicznej ma kluczowe znaczenie dla podjęcia terminowych i opartych na dowodach naukowych interwencji medycznych, mających na celu leczenie istniejących schorzeń i zapobieganie dalszemu pogarszaniu się stanu.
2. Otyłość przedkliniczna: Ta kategoria odnosi się do osób z nadmiarem tkanki tłuszczowej, ale bez jawnych problemów zdrowotnych związanych z otyłością (jeszcze). Rozpoznanie otyłości przedklinicznej pozwala na zastosowanie ukierunkowanych strategii profilaktycznych w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia powikłań w przyszłości.